Pierwszy raz u nas? Zapraszamy do zwiedzenia serwisu!

Rezerwat ścisły

Lokalizacja: PL, Podlaskie, Białowieża 
Typ obiektu: Pomniki 
Adres:  
GPS: 52°42'36.8"N, 23°54'45.81"E 
  • Opis obiektu
  • Wycieczki


Polna droga, prowadząca z parku pałacowego na północ, wygląda jak i wiele innych. I jak wiele dróg w Białowiezy i ta kończy sie przed bramą lasu. Przejście zaledwie 800 metrów wystarczy, aby osiągnąć wyjątkowy cel: wejście do "ostatniej nienaruszonej puszczy Europy", jak się często o niej mówi.

Dopiero tuż przed samym lasem można zauważyć niewyróżniającą się zbytnio na tle lasu drewnianą bramę. Została ona zaprojektowana w stylu zakopiańskim przez rzeźbiarza z Krakowa. Na bramie widnieje napis "Park Narodowy". Jest to jeden z 23 parków narodowych w Polsce i jeden z wielu w Europie, a jednak jedyny w swoim rodzaju. Przekraczając tę bramę turysta symbolicznie zostawia za sobą świat cywilizacji i wchodzi w świat pierwotnej puszczy. Wszędzie w Europie przyroda musiała się mniej lub bardziej dopasować do człowieka. To jest więc jedno z niewielu miejsc, gdzie człowiek nie chce jej zmieniać.Po przekroczeniu bramy, Obręb Ochronny Orłówka można zwiedzać jedynie po szlaku. Tylko naukowcy mogą poruszać sie po obszarze ochrony ścisłej swobodnie. Każda grupa turystów liczy nie więcej niż 20 osób i prowadzona jest obowiązkowo przez przewodnika. Klasyczna droga zwiedzania prowadzi przez południową część rezerwatu ścisłego, którego całkowita powierzchnia zajmuje 4.747 ha.

Spacerując po szlaku każdy turysta rozgląda się i zadaje sobie pytanie, czym ten las różni się od tych, które znamy? Na pierwszy rzut oka widać, że las ten jest o wiele zieleńszy i że tak wiele w nim drzew liściastych. Wielka zielona ściana uniemożliwia dalekie widoki. Tym bardziej rodzą sie pytania, czy może w odległości 50 metrów nie ma czasem dzikich zwierząt?

Choć rezerwat ścisły ogrodzony jest od strony południowej (drewniany płot) i wschodniej (granica państwa), to od zachodu i północy zwierzęta maja swobodny dostęp. Granicę obszaru ochrony ścisłej wytyczają tam dwie rzeki: Narewka i Hwoźna, które są odgrodzeniem jedynie dla człowieka, ale na szczęście nie dla zwierząt.

Tak więc turysta napawa się widokiem otaczającego go zielonego morza. Ścieżka prowadzi go to przez tereny porośniete czosnkiem niedźwiedzim, innym razem musi on uważać na korzenie, omijać leżące na ziemi przewrócne świerki i schylać się pod zielonymi liśćmi nisko wiszących gałęzi lip. Obok drzew i krzewów w sile wieku są także i takie, które dopiero zaczynają walkę z sąsiadami o światło oraz takie, które już tylko czekają na pierwszy silniejszy wiatr, mogący je przewrócić. Charakterystyczne dla lasów naturalnych, czyli takich bez ingerencji człowieka, są leżące drzewa na różnym etapie rozkładu. Nikt tutaj bowiem nie zbiera tego co upadło. Tu przyroda decyduje sama, jak wykorzysta stare drzewo. Na pewno nic nie zostało powalone na daremno i nic się tu nie zmarnuje. Wśród zwierząt i roślin trwa niekończący się obieg i cicha walka o przeżycie, czy to o światło, czy też o jedzenie i bycie zjedzonym. Tylko tu natura może być jeszcze naturalna, jak w swojej pierwonej wersji, a to jest najważniejszą regułą w rezerwacie ścisłym. Człowiek nie ma tu prawa wkraczać. Każda gałąź i każde drzewo leżą tam, gdzie upadły. Każdy grzyb i każdy krzaczek jagód są ważne dla ekosystemu i nie wolno ich zbierać. To jest najważniejszą zasadą i koniecznością zapewniającą różnorodność w przyrodzie.


comments powered by Disqus
reklama