Pierwszy raz u nas? Zapraszamy do zwiedzenia serwisu!

Centralne Muzeum Włókiennictwa

Lokalizacja: PL, Łódzkie, Łódź 
Typ obiektu: Włókiennictwo 
Adres: ul. Piotrkowska 282 
GPS: 51°44'42.75"N, 19°27'43.06"E 
Telefon: (42) 683 26 84
Adres e-mail: sekretariat@muzeumwlokiennictwa.pl
  • Opis obiektu

Pomysł zorganizowania w Łodzi muzeum włókiennictwa pojawił się w 1946 r. W mieście o bogatych tradycjach włókienniczych, największym polskim ośrodku tego przemysłu wydawał się niedyskusyjny. Władzom Miasta i Ministerstwu Kultury i Sztuki przypominano o nim w 1949, 1950, 1951, ale dopiero w 1952 r. powołano w łódzkim Muzeum Sztuki Dział (nie muzeum!) Tkactwa. Po 1955 r. miał już swoją siedzibę, choć wymagającą wykwaterowania dotychczasowych użytkowników, gruntownego remontu i adaptacji (głównym użytkownikiem były Zakłady Przemysłu Bawełnianego „Eskimo”). Siedzibą była Biała Fabryka, okazały kompleks klasycystycznych budynków, jeden z najpiękniejszych w Polsce zabytków architektury przemysłowej. Zbudowana w latach 1835-39 przez Ludwika Geyera Biała Fabryka (wielokrotnie potem rozbudowywana i przebudowywana) była pierwszą w Łodzi „fabryką wielowydziałową”. Mieściła pierwszą w Polsce mechaniczną przędzalnię, tkalnię i drukarnię bawełny poruszane pierwszą w Łodzi maszyną parową (jako konsekwencja wprowadzenia maszyny parowej przy zabudowaniach fabrycznych stanął pierwszy w Łodzi komin; potem często mówiono i pisano o Łodzi jako „mieście kominów”).

Zbiory działu szybko rosły. Wystawy eksponowane w kilku specjalnie wydzielonych salach w Muzeum Sztuki, w zakładach włókienniczych Łodzi, wielu instytucjach kulturalnych w Polsce cieszyły się wielkim zainteresowaniem, toteż postanowiono dział „usamodzielnić” jako Oddział Muzeum Sztuki. Ten stan trwał zaledwie kilka miesięcy w 1959 r. W 1960 powołano, organizacyjnie zupełnie już odrębne Muzeum Historii Włókiennictwa; od 1975 r. przemianowane na Centralne Muzeum Włókiennictwa. Jego pierwszym, wieloletnim dyrektorem (jak wcześniej kierownikiem działu) została Krystyna Kondratiukowa. Powoli, z wielkimi problemami odzyskiwano od użytkowników kolejne fragmenty czteroskrzydłowego kompleksu poddając je remontom i adaptacjom. Po prawie 50 latach od postanowienia Ministra Przemysłu Lekkiego przyznającego muzeum Białą Fabrykę udało się tę decyzję nareszcie w pełni wyegzekwować.

Zainteresowania naukowe, kolekcjonerskie i popularyzatorskie muzeum obejmują wszystko, co pozostaje w związku z włókienniczym procesem produkcyjnym od surowca, przez techniki i technologie włókiennicze do produktów włókienniczych o różnym stopniu i technice przetworzenia. To założenie decyduje, że obok tkanin zbieramy również inne, nie-tkackie włókniny, filce, dzianiny, ale również szytą z nich odzież, a także dzieła sztuki współczesnej wykreowane z papieru (bo zwykle w papierniach „kończą” pewien etap swojego żywota len i bawełna). Zbiory są gromadzone, opracowywane naukowo, konserwowane i w różnej formie udostępniane przez specjalistyczne działy muzeum.
comments powered by Disqus
reklama

reklama